เรื่องสั้น ฉ.๒๔๖๙

ชีวิตหนึ่ง

นวพล ไชยศรีหา

                        ชีวิตหนึ่ง พ้นวันคืนหนึ่งก็ดีใจ คิดปีนป่ายสู่ฝัน สุดทางได้แค่นั้น ได้เท่านี้ แค่นี้ก็เพียงพอ ได้ฝันไปวันๆ หนึ่งคืนถึงอีกวัน...

                        เสียงกีตาร์โปร่งสอดคล้องประสานกับเสียงนักร้องในร้านยังดังให้ความบันเทิงแก่นักท่องเที่ยวอยู่เสม่ำเสมอ สถานเริงรมย์ที่ซบเซาไปช่วงระยะหนึ่ง เพราะถูกพิษเศรษฐกิจเล่นงานต่างบาดเจ็บกันถ้วนหน้า ปิดกิจการไปเลยหรือไม่ก็น้อย หากในวันนี้ราตรีที่เคยเงียบเหงากลับครึกครื้นกันอีกคราวหนึ่ง เหมือนต้นหญ้าที่ใกล้ตาย แม้จะได้รับน้ำเพียงเล็กน้อยจากฝนหลงฤดูก็ทำให้ต้นหญ้าที่เกือบจะเฉาตายกลับฟื้นขึ้นใหม่ได้อีกครั้ง

                        คืนนี้เป็นวันแรกของเทศกาลพัทยา งานประจำปีช่วงสงกรานต์ที่จัดขึ้นทุกปีบริเวณชายหาดพัทยา นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติต่างก็มาแสวงหาความบันเทิงยามค่ำคืนที่ย่านไนต์คลับชื่อดัง ผีเสื้อราตรีเริ่มโฉบปีกโบกโบย ร้านขายเหล้า ร้านขายของที่ระลึก แม้แต่แม่ค้าข้าวแกง ทุกคนกำลังดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด และข้าพเจ้าเองก็เป็นคนหนึ่งในจำนวนหลายต่อหลายชีวิตที่กำลังดิ้นรนต่อสู้กับความโหดร้ายของโชคชะตาที่ร่วมมือกับสภาพเศรษฐกิจเล่นงานอย่างหนัก นักดนตรีอิสระอย่างข้าพเจ้าต้องทำงานล่วงเวลาเป็นสองเท่าในคืนที่นักท่องเที่ยวเต็มร้านอย่างเช่นคืนนี้ เพลงแล้วเพลงเล่าที่ร้องและเล่นดนตรีเพื่อสร้างบรรยากาศการดื่มกินให้รื่นเริงขึ้น ครั้งหนึ่งข้าพเจ้ามีความหวังและอหังการ์อย่างยิ่งที่จะเป็นนักดนตรีมืออาชีพที่มีชื่อเสียง ข้าเจ้าเคยปรารถนาชื่อเสียง แต่แล้วเมื่อพานพบกับความเป็นจริงถึงได้รู้ว่าอุดมกาษณ์นั้นควรถูกเก็บเข้าลิ้นชักปิดตายและไม่ใส่ใจอีก เมื่อความหวังไม่เป็นดังหวัง ข้าพเจ้าจึงหันหลังให้อุดมการณ์อย่างสิ้นเชิง และแสวงหาเพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือเงิน ใครจะว่าข้าพเจ้าเห็นแก่ตัวและเห็นแก่เงินก็ไม่ผิดนัก เพราะข้าพเจ้าไม่เคยมีมิตรแท้และศัตรูที่ถาวร และข้าพเจ้าเชื่ออยู่เสมอว่าไม่มีใครจะรักคนอื่นได้มากกว่ารักตัวเอง และเช่นเดียวกันก็ไม่มีใครรักตัวเองได้น้อยกว่ารักคนอื่น ข้าพเจ้าจึงไม่เคยทุ่มเทสิ่งใดเพื่อใคร นอกจากเพื่อตัวเอง

                        ดาวน้อยเจ้าลอยมาจากแห่งใด เจ้านั้นจะรู้บ้างไหม มีใครถามถึงฉันบ้าง ถามลม ลมเฉย ไม่ยอมเปิดเผยชี้ทาง คืนนี้ฉันคงอ้างว้าง ไร้หนทางเดินต่อไป...

                        เพลงสุดท้ายของคืนนี้จบลงอย่างงดงามพร้อมเสียงปรบมือและจำนวนนักท่องเที่ยวที่บางตาลง มุมหนึ่งจองร้าน นักท่องเที่ยวต่างชาติกับหญิงสาวนางหนึ่งกำลังคลอเคลียนัวเนียกันอย่างไม่อับอายสายตาคนอื่น และอีกหลายต่อหลายคู่ที่ฝ่ายชายคือชาวต่างชาติร่างใหญ่โต และฝ่ายหญิงคือสาวไทยร่างอวบ ที่มีอาชีพ “มีตัวเองไว้เพื่อเช่า” ข้าพเจ้าไม่เคยดูหมิ่นหรือดูถูกในอาชีพและกิริยาท่าทางของเธอ บางครั้งที่ละอายต่อสายตาเกินไปนัก ข้าพเจ้าก็หลีกเลี่ยงที่จะมอง เพราะรู้ดีว่าลึกๆ ในใจแล้วนั้น พวกเธอไม่ได้อยากมีตัวเองไว้พื่อเช่าหรือขาย หากสภาวการณ์ที่บีบบังคับกดดันและเลวร้ายจนทำให้หลายต่อหลายคนต้องแลกตัวเองเพื่อการมีชีวิตอยู่

                        นักดนตรี โสเภณีและร้านเหล้า มักจะอยู่คู่กันเสมอ

                        ข้าพเจ้าเลี่ยงมานั่งดื่มเงียบๆ มุมหนึ่งของร้าน มองออกไปยังท้องทะเลในคืนค่ำที่ความบันเทิงครอบคลุมเมืองพัทยา ห่างออกไปอีกขอบท้องทะเล แสงไฟจากเรือหาปลายังคงริบหรี่ เหมือนหิ่งห้อยเล่นน้ำท่ามกลางแสงจันทร์ที่ใกล้จะเต็มดวง

                        ความแตกต่างของท้องทะเลกว้างกับผืนแผ่นดิน แม้จะฟ้าเดียวกัน แต่สองชีวิตยังอยู่ในภาวะที่ต่างกัน คนบนเรืออาจกำลังดื่มด่ำกับแสงจันทร์ท่ามกลางความอ้างว้างของท้องทะเล ในขณะที่อีกหลายชีวิตบนผืนดินกำลังดื่มกินท่ามกลางแสงสีนีออน การแสวงหาความสุขทุกคนต่างมี “วิธี” ของตัวเองเสมอ

                        อีกไม่กี่ชั่วโมงฟ้าก็จะสว่าง ไม่แปลกนักที่จะมีนักท่องเที่ยวกันจนสว่างคาตา และก็ไม่แปลกอีกเช่นกัน หากจะเห็นฝรั่งตัวโตควงแขนสาวไทยตัวดำเป็นเหนี่ยงหายเข้าไปในโรงแรมม่านรูดที่กลาดเกลื่อน

                        หลายชั่วโมงที่นั่งจมอยู่ในร้านจนในที่สุดก็พาตัวเองเดินออกมายังตลาดสดที่พ่อค้าแม่ขายกำลังตั้งแผงขายของกันครึกโครม บรรยากาศตลาดสดตอนเช้าเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าเกลียดพอๆ กับความวุ่นวายยามราตรี หากไม่เพราะเงิน บางทีข้าพเจ้าอาจไปนอนดื่มกินแสงจันทร์กับชาวประมงกลางท้องทะเลโน่นแล้วก็ได้

                        ข้าพเจ้าเดินไปซื้อปาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้มาสองถุงเพื่อเป็นอาหารเช้าก่อนที่จะนอนพักผ่อนเอาแรงเพื่อที่จะตื่นขึ้นมาทำงานในตอนดึก ในเวลากลางวันที่ใครๆ ต่างตื่นเพื่อต่อสู้ชีวิตเป็นเวลาที่ข้าพเจ้านอนหลับพักผ่อนจนแทบไม่รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละวันมีอะไรบ้าง ตรงข้าม ในเวลากลางคืนที่คนส่วนใหญ่พักผ่อนนอนหลับกลับเป็นเวลาที่ตาสว่างที่สุดสำหรับข้าพเจ้า

                        ชอปเปอร์สีดำที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อพาข้าพเจ้าเลียบริมทะเลไปช้าๆ ก่อนหักเลี้ยวสู่ถนนสายหลักและถนนหลวงในเวลาต่อมา ท้องฟ้ายังไม่สว่างนัก ข้าพเจ้าขับรถช้าๆ ไม่รีบร้อน ดอกไม้สีเหลืองบริเวณร่องตรงกลางของถนนส่งกลิ่นหอมรวยริน แสงไฟจากรถสาดส่องไปยังสิ่งหนึ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าต้องชะลอรถและจอดดูในที่สุด

                        ร่างบางนอนคุดคู้อยู่ใต้ต้นขี้เหล็กเทศดอกเหลือง เข่างอเกือบชิดคาง สองมือซุกหนีบอยู่ระหว่างเข่าสองข้าง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าเก่าขาดคร่ำคร่าโสโครกอย่างที่สุด

                        ด้วยความอยากรู้อยากเห็นมากกว่าความรู้สึกอื่นใดข้าพเจ้าจึงจอดรถลงมาดู ลมหายใจยังสม่ำเสมอ แม้จะเบาแต่ก็ยังทำให้ใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง ร่างนั้นยังมีชีวิตอยู่

                        อาจจะด้วยสำนึกของความเป็นมนุษย์ที่มีอยู่ในตัวของข้าพเจ้าก็ได้ ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกรันทดใจอย่างที่สุดกับภาพตรงหน้า เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่นั้นข้าพเจ้าเดาว่าครั้งหนึ่งมันคงเคยเป็นเสื้อผ้าชุดที่สวยงามพอดู แม้จะเป็นชุดแสคแขนกุดปักเลื่อมที่เก่าคร่ำคร่า เลื่อมปักที่เคยส่องประกายวับงาม ตาดูหม่นหมองเหมือนเจ้าของชุดไม่มีผิด เลื่อมลายหลุดหายไปเป็นหย่อมๆ

                        เจ้าของร่างลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อเห็นว่ามีคนมานั่งอยู่ตรงหน้าเธอก็ลุผงะถอยหนีอย่างตกใจ ก่อนมองจ้องสบตาข้าพเจ้าอย่างสงสัย ข้าพเจ้ายื่นถุงน้ำเต้าหู้ให้ เธอหยิบไปและกัดก้นถุงดื่มกินอย่างหิวกระหาย น้ำเต้าหู้ไหลหยดตามมุมปากเปรอะเปื้อนเนื้อตัวที่มอมแมม

                         “ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้” ข้าพเจ้าถามขึ้นเรียบๆ

                         “แปลกใจทำไม” เสียงแหบแห้งตอบขึ้นอย่างไม่ยี่หระ

                         “ก็นี่มันร่องถนน สองฟากรถวิ่งไปมาอยู่ตลอดเวลา ไม่ใช่ที่นอนของคน”

                         “คนหรือ ฉันยังมีความเป็นคนอยู่อีกหรือ” ว่าเพียงนั้นแล้วลุกขึ้นตั้งใจจะผละหนีไปจากตรงนั้น เศษใบไม้ หญ้าแห้งติดตามเสื้อผ้าและเนื้อตัว ฟ้าเริ่มสาง ข้าพเจ้ามองเห็นร่างผอมโกรกนั้นอย่างถนัดตา ตุ่มเม็ดเล็กๆ ขึ้นเต็มตามเนื้อตัว ดูเหมือนมันจะทำให้เธอคันเอาการ

                         “ไปไหนล่ะ” ข้าพเจ้าถาม

                         “ไปตายเอาดาบหน้า” เธอยิ้มเยาะแล้วเดินห่างไป ข้าพเจ้ากลับมาที่รถตั้งใจจะกลับที่พัก ยังไม่ทันจะได้สตาร์ทรถด้วยซ้ำไป เสียงเบรกรถ เสียงแตรก็ดังสั่นขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับเสียงอะไรสักอย่างตกลงบนพื้นถนน ร่างผอมแห้งเมื่อครู่นอนจมกองเลือด ปิ๊กอัพสีแดงเข้มบึ่งรถหายไปตามวิสัยของตีนผีทั่วไปคือชนแล้วหนี ข้าพเจ้ารีบเข้าไปพยุงร่างบางนั้น ลมหายใจรวยรินเต็มที แม้ข้าพเจ้าจะไม่ใช่มนุษย์ใจบุญสุนทานนักแต่ก็ทนไม่ได้แน่ที่จะเห็นใครตายไปต่อหน้าต่อตา ข้าพเจ้าพาเธอไปส่งยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

                        หลายชั่วโมงผ่านไปที่ข้าพเจ้านั่งรอผลการรักษาของหมอ ไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นตกใจกับเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่แม้เพียงสัดนิด อาจเพราะข้าพเจ้าไม่เคยมีความรู้สึกห่วงใยหรือเห็นใจใคร จึงไม่รู้สึกรู้สากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคนอื่น แพทย์หนุ่มที่คาดว่าคงเป็นเจ้าของไข้เดินตรงมาที่ข้าพเจ้า

                         “คุณเป็นญาติคนไข้หรือครับ” เขาถามอย่างสุภาพสมกับเป็นหมอ

                         “เปล่าฮะ ผมแค่ผู้เห็นเหตุการณ์และพามาส่ง”

                         “ผมขออนุญาตขอชื่อและที่อยู่ของคุณไว้ด้วยนะครับ”

                         “เกี่ยวกับกฎหมาย”

                         “ครับผม ในฐานะพยานผู้เห็นเหตุการณ์และพลเมืองดี”

                        ข้าพเจ้าไม่ได้รอฟังผลว่าเธอปลอดภัยดีหรือไม่ เพราะข้าพเจ้าถือว่าหมดหน้าที่แล้ว และได้เวลาที่ข้าพเจ้าควรได้พักผ่อนเสียที หลังจากทีเสียเวลากับเรื่องของคนอื่นมาพอสมควรแล้ว ข้าพเจ้ากลับที่พักและนอนหลับสนิทเป็นตาย ไม่นานนักข้าพเจ้าก็ลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น เพราะไม่ใช่เรื่องที่ข้าพเจ้าต้องใส่ใจ จนในวันหนึ่งที่ข้าพเจ้ากำลังกลับที่พักหลังจากที่เลิกงาน ริมถนนที่เคยพบหญิงสาวคนนั้น ใครคนหนึ่งกำลังยืนโบกรถข้าพเจ้าอยู่ เมื่อจอดรถจึงได้รู้ว่าเธอเป็นคนเดียวกับคนที่ข้าพเจ้าเคยช่วยชีวิตไว้เมื่อไม่นาน

                         “ยังอยู่เหรอ” ข้าพเจ้าก็ถามไปอย่างนั้นเอง

                         “ฮื่อ ขอไปด้วยคนสิ” ว่าแล้วก็นั่งซ้อนท้ายชอปเปอร์ข้าพเจ้า ไม่พูดจาจนถึงที่พัก เธอเดินตามไปนั่งที่โซฟา มองรอบๆ ห้องที่รกรุงรังไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ระเกะระกะทั่วไป กีตาร์สองตัววางพิงผนังห้อง กองกระดาษโน้ตดนตรีเกลื่อนพื้น ข้าพเจ้าไม่ได้ใส่เธอนัก หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวแล้วจึงไปชงกาแฟมาสองแก้ว ยื่นให้เธอแก้วหนึ่ง

                         “ดูดีขึ้นนี่” ข้าพเจ้าทักทายเพื่อเป็นการเริ่มต้นสนทนา เธอก้มมองดูตัวเองแล้วยิ้ม

                         “ชุดนี้หมอให้”

                         “อ้อ” ข้าพเจ้าผงกศีรษะเข้าใจ เธอคงอยู่ในความดูแลของแพทย์หนุ่มคนนั้น

                         “ได้ตัวคนชนไหม” เธอส่ายหน้าเหมือนไม่ใส่ใจกับเรื่องราวที่เกี่ยวข้องด้วยกฎหมายทั้งมวล

                         “ตอนนี้กำลังพักฟื้น ให้ทรง ไม่ให้ทรุด” เธอยื่นแขนที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของตุ่มน้ำเหลืองและแผลที่ตกสะเก็ดบ้างแล้วให้ดู ข้าพเจ้ายังไม่แน่ใจในความเชื่อของตัวเองนัก ถ้าหากว่าเธอไม่ยืนยันถึงสาเหตุของโรค

                         “เป็นเอดส์” ข้าพเจ้าแทบสำลักกาแฟเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

                         “เดี๋ยวก็ตาย” เธอยังพูดต่อ ข้าพเจ้าไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอกับเหตุการณ์หรือคำพูดในลักษณะนี้ แม้วิถีชีวิตจะคลุกคลีอยู่กับคนที่มีอาชีพเสี่ยงต่อการเป็นโรคนี้ก็ตาม แต่ไม่เคยเลยสักหนที่จะได้เห็นได้รับรู้หรือข้องเกี่ยวผูกพัน

                         “ฉันเคยอยู่บาร์แถวสายสอง” เธอบอกถึงสถานที่ที่เธอเคยทำงานอยู่ และบอกเล่าถึงการมีอาชีพ “มีตัวเองไว้เพื่อเช่า” และเรื่องราวของชีวิตที่ผ่านพ้น เธอเข้มแข็งมากในความคิดของข้าพเจ้า คนที่รู้ตัวว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน แต่ไม่แสดงความรู้สึกใดให้ใครได้เห็นถึงความอ่อนแอไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าใดนัก

                         “เกิดหนเดียว ตายหนเดียว” คำพูดปนรอยยิ้มแห้งๆ ทำให้ข้าพเจ้าถึงกับกลืนกาแฟไม่ลงอีกต่อไป เธอปลงได้ในขณะที่ข้าพเจ้ารู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก

                         “มาขอบคุณ มาเยี่ยม มาลา” เธอคงสรุปถึงจุดหมายที่เธอมา

                         “ตอนนี้อยู่ไหน” ข้าพเจ้าถามขึ้นบ้าง...อย่างห่วงใย

                         “กับหมอ เป็นคนไข้ในโครงการอุปถัมภ์ของโรงพยาบาล”

                         “ยังโชคดี” ข้าพเจ้าพึมพำนึกถึงวันแรกที่เจอเธอ

                         “ที่อาจจะไม่ต้องตายอย่างหมาข้างถนน” เธอต่อประโยคคำพูดของข้าพเจ้า

                        หญิงบริการคนหนึ่งที่ไร้ญาติขาดมิตรแถมยังติดเชื้อ HIV ไม่มีใครแม้สักคนจะสนใจไถ่ถาม พูดคุยทักทาย โลกที่ถูกตัดขาดและถูกกีดกันจากสังคม ถูกแบ่งแยกให้เป็นบุคคลประเภทที่สอง ไม่ต่างอะไรจากหมาข้างถนนตัวหนึ่ง

                        ข้าพเจ้าแม้จะไม่ใช่คนดีเด่อะไรนัก และเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของสังคม หากแต่สำนึกของความเป็นคนทำให้ข้าพเจ้าเห็นใจและสงสารในชะตากรรมของเธออย่างยิ่ง

                         “จะไปส่ง” ข้าพเจ้าพาเธอแวะกินข้าวที่ร้านแผงลอย คนเสิร์ฟมองเห็นเธอถึงกับร้องยี้และไม่ยอมให้เธอนั่งเก้าอี้ตัวใด เธอดึงแขนข้าพเจ้าออกจากบริเวณนั้นเสียก่อนที่จะมีเรื่องราวมากไปกว่านี้

                         “ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นคนอยู่” ข้าพเจ้าจึงพาเธอไปนั่งพูดคุยที่ริมชายหาดแทน เธอถูกน้ำทะเลไม่ได้ จึงเพียงนั่งอยู่ไกลๆ และมองไปยังท้องทะเลกว้าง

                         “ฉันเคยคิดเดินลงทะเลหายไปเลยเมื่อครั้งแรกที่รู้ว่าตัวเองจะต้องตาย แต่นั่นมันเป็นแค่ความคิด ไม่รู้สิ บางทีกรรมของฉันมันคงมีมากกว่าที่จะต้องมาตายง่ายๆ อย่างนั้น” คลื่นทะเลสาดซัดเข้าหาฝั่งสม่ำเสมอเป็นจังหวะไม่หยุดหย่อน ความเงียบงันปกคลุม

                         “ตอนเด็กๆ ฉันเคยเล่นน้ำทะเลกับพ่อแม่และน้อง มันสนุกมาก ฉันยังจำได้ดี มันเป็นความทรงจำที่งดงามที่สุด และเป็นเพียงความทรงจำที่ดีสิ่งเดียวที่ฉันเหลือไว้สำหรับครอบครัว” ว่าจบก็ลุกขึ้นปัดทรายออกจากเนื้อตัว

                         “กลับเถอะ หมอจะห่วง” แล้วข้าพเจ้าก็ไปส่งเธอ ข้าพเจ้าได้รู้จักกับผู้อุปถัมภ์ของเธอ โรคเอดส์ขั้นต้น หมอบอกอย่างนั้น และเมื่อได้สนทนากับหมอทำให้ข้าพเจ้ายิ่งเห็นใจและสงสารเธอหนักขึ้น ทั้งๆ ที่ข้าพเจ้าไม่เคยสงสารเห็นใจใคร

                         “การต่อสู้กับโรคร้าย กำลังใจคือสิ่งที่สำคัญที่สุด” หมอบอกอย่างนั้น

                         “เธอเข้มแข็ง” ข้าพเจ้าพูดตามที่เห็น

                        หลังจากนั้นต่อมาอาการของโรคเริ่มแสดงทีละน้อย ทีละน้อย มันกัดกินเนื้อตัว ทำลายสุขภาพให้ทรุดโทรมลง จนถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อ ข้าพเจ้ายังไปเยี่ยมเยียนเธออยู่เสมอๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ข้าพเจ้ามีความรู้สึกห่วงใยคนอื่น มันไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความผูกพัน หากแต่มันคือสามัญสำนึกของความเป็นมนุษย์ในส่วนลึกที่เพิ่งจะแสดงออกเป็นรูปธรรม

                        ครั้งสุดท้ายที่ข้าพเจ้าไปเยี่ยมเธอ เธอพูดกับข้าพเจ้าไม่ได้เสียแล้ว ความรู้สึกรันทดในใจเกิดขึ้นเงียบๆ และหลังจากนั้นไม่นานนัก เตียงของเธอก็ว่างเปล่า รอผู้ป่วยคนต่อไปมานอนรอความตาย...หมอบอกว่ามูลนิธิได้จัดการงานศพของเธอเรียบร้อยแล้วพร้อมกับศพไร้ญาติอื่นๆ

                        ไม่มีอะไรเหลือไว้นอกจากความทรงจำที่ข้าพเจ้าไม่อาจลืมได้เลยตลอดชีวิต ความทรงจำที่มีต่อผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นเพียงเศษธุลีของสังคม...