เรื่องสั้น ฉ. ๒๔๖๘

ภาพหล่อนและภาพหลอน

อิราวดี ดา

            เธอบอกเขาว่าเธอกำลังจะแต่งงานในสัปดาห์หน้า เขามาทันเวลาพอดี เธอเคยเป็นคนรักของเขา แต่ตอนนี้เธอกลังจะแต่งงานกับคนอื่น

             “ผมมาสายเกินไป”

             “คุณมาทันเวลาพอดี” เธอยิ้ม “มาทันให้ของขวัญ”

            เธอหัวเราะก่อนจะพูดต่อว่า “พูดจริง อยากได้ของขวัญจากพี่”

             “ก็ดี ชีวิตที่เลือกได้ เลือกที่จะอยู่กับใคร หรือเลือกที่จะไม่อยู่กับใครก็ได้” เขาพูดขึ้น

             “เรื่องอะไรเลือกที่จะอยู่คนเดียวอีก มีคนอยู่ด้วยแล้ว”

             “หมายถึงว่าต่อไปถ้าอยู่กันไม่ได้ก็เลือกที่จะอยู่คนเดียวได้อีก”

             “พูดอย่างนั้นได้อย่างไรกัน”

             “ก็ดีแล้วไง ได้เลือกก็ถือว่าดีแล้ว”

            ฉันฟังสองคนหนุ่มสาวโต้ตอบกันอย่างรู้สึกสนุก และตลกตัวเองที่เข้ามาอยู่ในเหตุการณ์นี้ มาฟังหญิงชายพูดถึงเรื่องราวเก่าๆ และโต้ตอบกันเรื่องใหม่ๆ

            ดูเหมือนเขาทั้งสองไม่สนใจฉันเลย เหมือนหนึ่งว่า ไม่มีฉันยืนอยู่ด้วย ฉันควรจะเดินออกไป ปล่อยให้เขาสนทนากันตามลำพัง แต่ฉันจะเดินจากไปหรืออยู่ตรงนี้ พวกเขาก็ไม่ได้สนใจว่ามีฉันอยู่หรือไม่ ทั้งที่ฉันเดินทางมากับชายหนุ่ม เขาบอกฉันว่าแวะเยี่ยมเพื่อนเก่า ที่ไม่ได้พบกันมานานแล้ว

            ตอนนี้หญิงสาวกำลังเล่าว่า คนที่เธอแต่งงานด้วยนามสกุลใหญ่โต และเธอต้องการนามสกุลนั้นเพื่อทำงาน จับใจความได้ว่าเป็นงานวิชาการที่ก้าวหน้าในวิชาชีพ ญาติของสามีเป็นระดับด็อกเต้อร์อยู่เมืองนอก

             “เคยได้ยินชื่อตระกูลนี้ไหม” เธอถามหลังจากเล่าจบ

            เขาส่ายหน้า เธอหัวเราะพลางว่าอะไรกัน ตระกูลออกใหญ่โต คนในตระกูลนี้ออกโทรทัศน์บ่อย

             “ก็ดี” เขาพูดคำว่าก็ดีอีกแล้ว เขาคงหาคำพูดอื่นไม่ได้ คิดไม่ทัน หรือไม่ก็ยังตื่นเต้นตกใจกับข่าวดีที่คนรักเก่าบอก

             “ดีกว่าอยู่คนเดียว คนเราแต่งงานเพราะต้องการเพื่อนและไม่อยากอยู่คนเดียว”

            เขาพยักหน้าเหมือนไม่รู้จะพูดอะไร

             “พี่อย่าลืมของขวัญนะ...เงินนะพี่ของอื่นไม่เอา” เธอว่า

            ฉันแอบมองหน้าเธอ อดแปลกใจไม่ได้ว่าเธอมีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องของขวัญ การเรียกร้องของขวัญเหล่านี้ต้องเรียกจากคนรักหรือสามีของเธอ ไม่ใช่เรียกจาอดีตคนรัก น่าแปลก แต่โลกนี้ก็มีอะไรแปลกๆ เยอะ และมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับใคร เกี่ยวกับเขาสองคน

            ฉันตัดสินใจก้าวเดินแต่เพียงสองก้าว เธอก็พูดขึ้นว่า “สองหมื่นนะพี่”

            เขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธแต่หันมาเรียกฉัน พลางว่า ยังไม่ได้แนะนำให้รู้จักกันเลย

             “นั่นนะสิ ทำไมพี่ไม่แนะนำ” เธอพูดพลางหัวเราะเบาๆ “แล้วไปไหนกันมา” เธอถามต่อ

             “ว่างๆ ขับรถเล่น” เขาตอบแทนฉัน

             “ขับรถเล่นข้ามจังหวัดเชียว ยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรดีขึ้น

            เธอขยายความต่อว่า ไม่เปลี่ยนไปเลย อย่างไรก็อย่างนั้นจริงๆ

            ฉันไม่รู้จะคุยอะไรกับเธอ จึงถามว่า เธอย้ายมาที่นี่นานหรือยัง

             “ย้ายมาหลายแห่งกำลังจะย้ายไปอีก ครั้งหนึ่งย้ายไปพบคนบ้าจึงต้องย้ายหนี คนไม่มีหัวใจ” เธอตอบคำถามฉัน แต่มองหน้าเขา พลางย้ำคำว่า เธอไม่มีหัวใจ

             “อย่าเชื่อเขานะ เชื่อไม่ได้คนนี้” เธอพูดจริงจัง

             “ขอบคุณมากค่ะ โอเคฉันจะไม่เชื่อเขา”

            แรกฉันคิดว่าเธอพูดถึงการแต่งงานเพื่อให้เขารู้สึกว่า เธอก็มีค่า ส่วนชายหนุ่มชวนฉันมาที่นี่ก็เพื่อแสดงให้หญิงสาวคนนี้รู้ว่า แม้เธอทิ้งเขาไปเขาก็ยังมีคนอื่น...ฉันคิดว่า ต้องเป็นไปทำนองนี้

            เขาว่ากันว่า ดวงตาเป็นหน้าต่างที่เปิดให้เห็นภายในห้องหัวใจ ดวงตาของหญิงสาวเป็นดวงตาที่ไม่มีแสงสว่าง ภายในห้องหัวใจคงจะหม่นมัว

            เธอคงถูกทำร้ายมา

            ฉันตัดสินใจบอกเธอว่า ฉันติดรถเขามาเที่ยวเท่านั้นเอง เราเป็นเพื่อนในสายงาน ฉันพูดเพื่อให้เธอเป็นฝ่ายชนะ แม้ว่าความจริงไม่ใช่แต่ในเวลานี้ ฉันอยากให้เธอรู้สึกเช่นนั้น ฉันจึงบอกเธอต่อไปว่า

             “จำได้แล้ว มีรูปคุณที่บ้านของเขา คุณสวยกว่าภาพถ่ายมาก”

             “ขอบคุณ” เธอกล่าวขอบคุณ พร้อมกับยิ้มที่สดใสในดวงตา

             “จริงๆ คุณสวยกว่าภาพถ่ายมาก ทั้งที่ภาพนั้นก็สวยแล้ว”

             “รูปไหม้ไฟนะ”

             “ใช่ ไฟไหม้ไปส่วนหนึ่ง ไปงานปาร์ตี้ที่บ้านเขา ก็เลยได้เห็นกรอบไม้สวย เจ้าของบ้านคงตั้งใจที่จะโชว์ภาพ มีจดหมายจากลาด้วย อ่านไม่ค่อยออก ลายมือคุณหวัดมาก และเส้นปากกามันจาง ที่สะดุดตาก็คือรอยไหม้บนภาพถ่าย ดูเป็นงานศิลปะ

             “ฉันเผามันเอง เขาดับไฟทัน โชคดีที่เขาดับไฟทัน”

            เธอพูดพลางหัวเราะ ฉันหัวเราะกับเธอด้วย หัวเราะตามมารยาทมากกว่าตลกจริง นอกจากมันไม่ตลกแล้ว ฉันยังมองเห็นภาพน่ากลัวที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ภาพคนทะเลาะกัน ผู้หญิงเผารูป เกิดการแย่งกระดาษที่เผาไหม้ กระดาษไหม้ไฟปลิวไปโดนกองหนังสือไฟลามอย่างเร็ว และไฟก็ลุกไหม้เกือบเกิดโศกนาฏกรรม เธอเกือบตายในกองไฟ

             “โชคดีที่หนีพ้น” เธอพูดขึ้นอีก

            ฉันมองเห็นภาพเธอหนีออกมาจากกองไฟ และเขาก็ดับไฟทัน

            ฉันพยักหน้าให้เธอ ฉันคิดว่าเธอโชคดีจริงๆ ดีกว่าหายสาบสูญไปเฉยๆ ไม่พบศพหรือกว่าจะพบก็เปื่อยแล้ว มีแต่โครงกระดูก หรือถูกเผานั่งยาง เขาไม่ใช่หมอ เขาจะไม่หั่นศพเอาไปทิ้งตามที่ต่างๆ ใช่...เธอคิดถูกแล้ว ดีกว่าอยู่จนเกิดเรื่องรุนแรงกว่านี้

             “พี่ไม่อวยพรให้สักหน่อยเหรอ” เธอพูดขึ้นเมื่อเขากล่าวคำอำลา

             “แต่งงานก็ดีแล้ว”

             “แค่ก็ดีเท่านั้น...อย่าลืมนะสองหมื่น”

            อดคิดถึงเพื่อนรักคนหนึ่งที่แต่งงานไปเมื่อสองปีที่แล้วไม่ได้ เธอแต่งงานด้วยเหตุผลที่ว่าไม่อยากอยู่คนเดียว และมีผู้ชายคนหนึ่งมาขอแต่งงานด้วย เธอกลัวว่าพลาดจากเขาแล้วจะไม่มีใครมาขอแต่งงานอีก ดังนั้นเธอจึงเลือกแต่งงานกับเขา เพราะเขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่ขอแต่งงานด้วย ในช่วงชีวิต ๓๕ ปี

            แต่ในปีที่ ๓๖ เธอพบผู้ชายคนหนึ่ง เธอบอกฉันว่าเขาเป็นคนที่เธอหาพบแล้ว เป็นคนที่เธออยากจะอยู่ด้วยเป็นที่สุด เธออยากจะเลิกกับสามี แต่เธอท้องเสียแล้ว เธอจึงต้องเป็นแม่และเมียต่อไป เธอคิดว่าลูกจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น แต่เธอคิดผิดมันกลับยิ่งเลวร้ายลง กว่าเธอจะเลิกกับสามีเป็นแม่หม้ายลูกติด เขาก็พบสาวคนใหม่เสียแล้ว เขาคิดว่าเธอไม่กล้าหย่า เขาไม่รู้ว่าเธอเงียบไปเพราะจัดการเรื่องหย่าและส่งลูกไปอยู่กับยาย ทุกอย่างก็สายไป เธอยอมรับสภาพแม่หม้ายลูกติด กลับไปรับลูกมาอยู่ด้วย ตั้งหน้าตั้งตาเลี้ยงลูก ฉันให้กำลังใจเธอว่า เธองดงามในนามของแม่

            เธอบอกกับฉันว่า คนเราไม่ควรแต่งงานด้วยเหตุใดเลย นอกเหนือจากความรักและความเข้าใจ หากแต่งงานด้วยเหตุผลอื่น มันเป็นเรื่องแปลก แต่หากมีความรักและความเข้าใจอย่างอื่นก็จะเป็นเรื่องเล็ก

            เธอก็พลาดไป...และฉันก็พลาดเช่นกัน สำหรับฉันมันเป็นเพียงความตื่นเต้นเท่านั้น ทุกครั้งที่เริ่มต้นใครก็ต้องคิดว่ามันจะไปได้ดี

            ฉันหัวเราะเมื่อเขาออกรถอย่างเร็ว

             “ทำไมต้องบอกว่าเราเป็นเพื่อนกัน ทำไมต้องป้องกันตัวเองขนาดนั้น หรือคุณจะบอกใครๆ ไปเรื่อยๆ ว่าเราเป็นเพื่อนกัน”

             “ฉันป้องกันเธอต่างหาก อยากให้เธอประสบความสำเร็จ ก็เธออยากโชว์คุณว่า เธอกำลังจะแต่งงาน ส่วนคุณก็อยากโชว์เธอว่าคุณมีฉัน หรือพูดต่อไปอีก คุณอยากโชว์ฉันว่าคุณเคยมีแฟนสวยอย่างไร”

            เขาหัวเราะเบาๆ พลางว่า “คิดอย่างนั้นเหรอ...ผมชอบคุณตรงนี้”

             “แต่ฉันไม่ชอบเลย...คุณไม่เข้าใจ”

             “เข้าใจผู้หญิงนะเหรอ”

             “ข้อต่างของผู้หญิงกับผู้ชายมันอยู่ตรงนี้แหละ ผู้ชายโชว์อดีตเรื่องนี้ได้อย่างภาคภูมิใจ แต่ผู้หญิงทำเช่นนั้นไม่ได้ ถึงได้ก็ดูไม่งาม ไม่เหมาะ ไม่ควร และอีกอย่างฉันคิดว่าชีวิตไม่ใช่ของอวดโชว์”

             “คุณไม่อยากให้ผมพบเธอใช่ไหม”

             “คุณมีสิ่งใดติดค้างเธออยู่”

             “ไม่มี เธอทิ้งผมไปเอง เธอทะเยอทะยาน”

             “ฟังดูเหมือนไม่ดี ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ถ้าเป็นฉันจะไม่ทำแบบคุณ แต่ก็นั่นแหละคุณก็ไม่ใช่ฉัน แต่เรามาเกี่ยวข้องในเหตุการณ์ด้วยกัน สรุปก็คือฉันไม่อยากจะเกี่ยวข้องด้วยแล้ว”

            เขาพยักหน้าเหมือนเข้าใจ แต่ไม่เข้าใจ เพราะหลังจากนั้นเขาเริ่มเล่าถึงเรื่องของเธอ

            เขาและเธออยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตั้งแต่เมื่อครั้งยังเรียนที่วิทยาลัย แต่เธอมีปัญหาเยอะมาก เขาไม่บังคับเธอหรือบังคับใคร จะไปจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่พอใจก็ไปพอใจก็มา”

             “คุณเคยทำร้ายเธอไหม”

             “เคยตบเธอครั้งหนึ่ง เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมยังฝันถึงเสมอ”

             “คุณคงยังมีอะไรติดค้างเธออยู่”

             “มันมีเรื่องเยอะ”

             “เธอไม่เชื่อมั่นคุณ มองเห็นคุณไม่มีอนาคต และเธอก็มองคนอื่นเอาไว้ด้วย และมีคนอื่นสนใจเธอด้วย”

            เขามองหน้าฉันยิ้มๆ พลางว่า คนเก่าของเธอกลับมา

            ฉันคิดว่าระหว่างเธอกับเขาต้องมีเรื่องที่เป็นความรุนแรงบางอย่าง ฉันมองเห็นภาพ คนรักเก่ามาตามและเกิดการต่อว่าต่อขานถึงขั้นลงไม้ลงมือ เธอร้องไห้ คร่ำครวญ

            เงินสองหมื่นบาทที่เธอขอเป็นของขวัญวันแต่งงานนั้นเป็นข้อน่าสงสัยข้อหนึ่ง

            พลันฉันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา เมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาชวนฉันนั่งรถไปที่บ้านสวนชานเมือง เพื่อพบกับหญิงแก่คนหนึ่ง เขาบอกภายหลังว่าเป็นแม่ของพยาบาลสาวคนรักเก่าของเขาที่แต่งงานไปกับหมอคนหนึ่ง ตอนนี้เขารู้สึกสงสารหล่อนที่ครอบครัวมีปัญหาและอยากเข้าไปช่วยเหลือบ้าง ไปเล่นกับลูกของหล่อน

             “ผัวทิ้งไป พอเราไปหาเขาก็กลับมา แปลกดี ไม่พอใจเราที่ไปเล่นกับลูกเขา”

             “แปลกถ้าคุณไปยุ่งกับครอบครัวเขาแล้วเขาพอใจ นับว่าแปลก แต่ถ้าเขาโกรธไม่แปลก คนที่แปลกประหลาดคือคุณต่างหาก คุณมีสิทธิ์อะไร สิทธิ์ในการเป็นคนรักเก่าอย่างนั้นหรือ”

            ฉันเป็นเครื่องมือของเขา ฉันถูกนำไปโชว์เพื่อบอกว่า นี่ไงผู้หญิงคนใหม่

            ยามนี้ฉันรู้สึกว่าในท้องของฉันว่างโหวง ตัวฉันเบาเหมือนจะลอยขึ้นไปชนหลังคารถ

             “ฉันหิวข้าว”

            ในระหว่างกินอาหารเขาคุยถึงผู้หญิงของเขาตลอดเวลา ผู้หญิงสามคนที่เขานำฉันไปพบ หล่อนล้วนแต่เป็นผู้หญิงของเขาที่พิเศษทั้งนั้น

             “เป็นอาหารมื้อที่อร่อยมาก ฉันมีเรื่องอยากจะบอกคุณ”

            เขาพยักหน้า ฉันจึงรีบพูดต่อ ฉันต้องพูดในขณะที่ความกล้าและกำลังใจยังอยู่กับฉัน

             “อยากจะบอกคุณว่า ฉันตัดสินใจที่จะไปอยู่ต่างจังหวัดแล้ว”

             “คุณตัดสินใจเมื่อไหร่”

             “คิดอยู่นานแล้ว ฉันเบื่อชีวิตในเมืองหลวง เบื่อชีวิตที่เป็นอยู่”

             “คุณอยากให้ผมทำอะไรไหม”

             “ถ้าอยากช่วยก็คือ ช่วยอยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย ฉันขอขอบคุณสำหรับทุกอย่างและขอให้คุณโชคดี”

            เขารีบเรียกพนักงานเก็บเงิน

             “ผมตั้งตัวไม่ทัน ผมขอร้องเถอะ ไปกับผมก่อน ไปคุยกันก่อน ไปที่ไหนก็ได้ที่เราจะมีเวลาคุยกัน”

             “ฉันหวังว่า ต่อไปภายหน้าคุณคงไม่นำใครผ่านมาทางบ้านฉัน หยุดถามทุกข์สุข และฉันเป็นหนึ่งในตำนานคนรักของคุณ ฉันไม่ต้องการอย่างนั้น”

             “หมายความว่าอย่างไร”

             “หมายความเหมือนที่คุณทำ”

             “ทำไมคุณต้องบอกผมว่าผมควรทำอะไร ไม่ควรทำอะไร ผมเบื่อผู้หญิงที่ชอบบอก ชอบถาม ทำไมต้องทำ อย่าทำนะ ทำอย่างนั้นซิ”

             “ฉันขอโทษ ถือเป็นครั้งสุดท้าย ต่อไปไม่รบกวนคุณแล้ว หรือจะถือว่าเป็นคำเตือนก็ได้ อย่าทำกับฉันเหมือนพวกเธอ...คุณจะโชคร้าย”

             “ทำไมคุณไม่ให้เวลาผม ขอเวลาให้ผมสักนิดเถอะ ไปกับผมก่อน”

             “เวลา...ฉันไปกับคุณ จากนั้น...

            ฉันมองเห็นภาพตัวเองนอนเปลือยแน่นิ่งอยู่บนเตียง และลุกขึ้นมาจากเตียงนั้นไม่ได้อีกเลย