เรื่องสั้น ฉ.๒๔๖๒

หุ่นยนต์กดปุ่ม

วรรณะ กวี

            นาครกดปุ่มด้านหลังของหุ่นยนต์ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวันก่อน มันมีด้วยกันทั้งหมดสามปุ่ม ปุ่มแรกใช้เพื่อนบังคับให้เคลื่อนไหวไปข้างหน้าและข้างหลัง ปุ่มถัดมาใช้บังคับให้เคลื่อนไปข้างซ้ายและขวา ปุ่มสุดท้ายใช้บังคับให้หยุดทำงาน หุ่นยนต์นี้มีรูปร่างหน้าตาคล้ายหุ่นยนต์บังคับทั่วไป ไม่มีอะไรแปลกใหม่ แต่ที่ทำให้นาครสนใจก็คือมันเป็นหุ่นยนต์

            นาครเริ่มสะสมหุ่นยนต์เมื่ออายุสามสิบสองปี บัดนี้เวลาผ่านไปสิบกว่าปี อายุเข้าเลขสี่มาหลายปีแล้ว แต่ยังหลงใหลคลั่งไคล้หุ่นยนต์ราวกับเด็กอายุสิบขวบ ยามที่เขาเล่นเจ้าหุ่นยนต์นานาชาติในห้องสะสมหุ่นยนต์ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเป็นของเขา เขามีหุ่นยนต์ถึงหนึ่งพันสามร้อยกว่าชิ้น เชื่อว่าไม่มีใครสามารถสะสมหุ่นยนต์ได้มากเท่านี้ เขาอยากรู้ว่ายังมีใครที่มีหุ่นยนต์ที่เขาไม่มี ขายเท่าไหร่ไม่เกี่ยง ขอเพียงเป็นหุ่นยนต์ และเป็นหุ่นยนต์ที่ไม่มีอยู่ในห้องนี้

            สุภา ภรรยาที่อยู่กินกันมากว่าสิบปี พยายามทำใจให้ยอมรับหุ่นยนต์ทุกตัวที่ทะยอยกันเข้ามาในบ้าน หล่อนเกลียดหุ่นยนต์ เพราะมันแย่งความสนใจจากสามีที่ควรให้ต่อภรรยาไปจนหมดสิ้น หล่อนชิงชังมันดุจนางบำเรอหรือเมียน้อย ไม่รู้เป็นเพราะอะไรหล่อนถึงได้รู้สึกว่าหุ่นยนต์กระป๋องเหล่านั้นเป็นเพศหญิง

            วันเวลาคืนคลานอย่างเชื่องช้า หุ่นยนต์ตัวแล้วตัวเล่าเสนอหน้าเข้ามาร่วมเตียงเดียวกับคู่ผัวเมีย กว่าสิบปีหล่อนต้องร่วมรักต่อหน้าหุ่นยนต์แปลกหน้า ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาในห้อง จ้องดูหล่อนเปลื้องผ้าอย่างกระหายเห็น หล่อนรู้สึกว่ามันกำลังอิจฉาริษยา เมื่อตอนหัวต่ำสามีของหล่อนยังพะเน้าพะนอหยอกเล่นกับมันอย่างหลงใหล ลูบคลำปุ่มต่างๆ ราวกับว่ามันคือทรวงอกหญิงสาว ตอนนั้นสุภาเป็นฝ่ายหึงหวง นังหุ่นยนต์ตัวแสบได้แย่งเวลาไปจนหมดไม่เหลือแม้แต่เวลาเข้าด้ายเข้าเข็ม

            เสียงแผดจ้าดังขึ้นราวเสียงผู้หญิงกรีดร้อง หุ่นยนต์โปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่สามารถร้องไห้ได้ เกิดทำงานขึ้นตามกำหนดตั้งเวลา นาครรีบถอดสลักออกจากช่องรักของหล่อนอย่างเร่งด่วน ทิ้งให้ความว่างโหวงเล่นงานอารมณ์ของหล่อนจนกระเจิดกระเจิง หล่อนหลายเป็นหุ่นยนต์อีกตัวที่ถูกกดปุ่มบังคับให้หยุดทำงานอย่างปัจจุบันทันด่วน

            เมื่อนาครลุกขึ้นสวมชุดนอน เปิดไฟสว่างจ้า ลำแสงสีทองส่องดวงตาหล่อน เกิดประกายวิบวับขึ้นในอารมณ์ราวสะเก็ดไฟระเบิด หล่อนเสียความรู้สึก เสียความเชื่อมั่น ปล่อยให้สามีเริงสวาทกับหุ่นยนต์ให้สมใจ ต่อไปนี้หล่อนจะไม่ตกเป็นทาส จะไม่ยอมเป็นหุ่นยนต์มีชีวิตให้เขาเล่นสนุกตามอำเภอใจ สุภาลุกจากเตียง ในชุดเปล่าเปลือย ความมั่นใจกลับคืนมาอีกครั้ง เมื่อร่างเปล่าสะท้อนไฟ นังหุ่นยนต์กลับร้องขึ้นอีกครั้ง เสียงร้องไห้คร่ำครวญของมันช่างน่าหมั่นไส้ นาครตบหันมันเบาๆ พยายามเร้าโลมให้มันนิ่ง สุภาหัวเราะ...โธ่เอ๊ย นังมารยาสาไถย

            สุภาเดินเปล่าเปลือยเข้าห้องน้ำ ฉีดฝักบัวหาความสำราญท่ามกลางกระเซ็นฝอย ความเย็นฉ่ำแผ่ซ่านทั่วเรือนร่าง กระเซ็นฝอยในฝักบัวคลึงเคล้าสองเต้าจนหัวผักชูช่อ เพลิงปรารถนาค่อยๆ ดับลง หล่อนก้มดูร่างเปลือยแล้วทอดถอนใจ เมื่อไหร่หล่อนจะกุดปุ่มบังคับให้อารมณ์ทางเพศหยุดทำงาน จะได้ไม่ต้องตกเป็นทาสของนาครอีกต่อไป

            หล่อนรู้ว่าในวัยเด็กของนาครไม่สมบูรณ์นัก เขาอยู่ในฐานะยากจน ไม่เคยมีของเล่นเลยสักชิ้น เขาเล่าว่าสิ่งที่เขาอยากได้ครั้งแรกในชีวิตคือลิงตีกลองในงานวัด ทุกครั้งที่ไปเที่ยวงานวัดเขาจะต้องไปเล่นยิงปืนอัดลม เพื่อหวังจะได้ถูกลิงกระป๋อง ถ้าทำให้มันล้มได้ ก็จะได้ของเล่นชิ้นนั้นกลับบ้าน แต่เขาไม่เคยยิงถูกมันเลย

            ความรู้สึกของเด็กที่อยากได้ของเล่นชิ้นแรกเฝ้าหลอกหลอนหัวใจเยาว์ ยามผ่านร้านของเล่น เขาจะต้องค้นหาลิงตีกลอง หุ่นยนต์ที่เคลื่อนไหวได้ ตัวตุ๊กตาที่มีเสียง นาครเคยคิดจะปล้นร้านของเล่น เขาอยากเป็นเจ้าของคลังของเล่นในโลกนี้ทั้งหมด ทำไมโลกไม่ยุติธรรมต่อเขาเลย เขาอุตส่าห์เก็บเงินที่ได้จากการเข็นรถขึ้นสะพานวันละสิบสลึง สะสมจนได้เจ็ดสิบบาท เพื่อนำไปแลกกับลิงกระป๋องในร้านของเล่นข้างโรงเรียน เขาดีใจที่สุดในชีวิต ลิงกระป๋องกำลังจะเป็นของเขา มันราคาหกสิบเก้าบาท เป็นราคาสูงมากในสมัยเมื่อสามสิบกว่าปีมาแล้ว เด็กชายคนหนึ่งวิ่งมะล่อกมะแล่กตากฝนไปร้านของเล่นเพื่อจะซื้อลิงตีกลองที่โชว์อยู่หน้าร้านมากกว่าสองเดือน แต่แล้วกลับถูกคนอื่นซื้อไปก่อนหน้านี้เพียงสามชั่วโมง เขาคลั่งแค้น โกรธขึง เจ็บปวดรวดร้าว อยากกู่ตะโกนว่า “เอาลิงตีกลองของกูมา” มันเป็นประสบการณ์วัยเด็กที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำ เขาเพียรพยายามค้นหาลิงตีกลองตัวนั้น...ตัวนั้นแม้ว่าจะมีเงินมากมายในเวลาต่อมา จากการเพียรพยายามทำมาหากินจนตั้งตัวได้ กลายเป็นเจ้าของธุรกิจเครื่องปรุงสำเร็จรูปประเภทซีอิ๊ว น้ำปลา เต้าเตี้ยว ประสบความสำเร็จจนมีเงินทองมากมายพอจะสะสมลิงตีกลอง หุ่นยนต์กระป๋องสักกี่ตัวก็ได้ แต่เขารู้อยู่แก่ใจตลอดเวลาว่าเขายังไม่ได้เป็นเจ้าของลิงตีกลองตัวนั้น...

            หุ่นยนต์สารพัดรูปแบบทะยอยกันเข้ามาอยู่ในห้องสะสมของเล่น จนกระทั่งหุ่นยนต์มีชีวิตตัวหนึ่งเข้ามาอยู่ในบ้าน สุภาไม่ได้มีค่าแตกต่างไปจากหุ่นยนต์กระป๋องเลย เขารักมันมากพอๆ กับรักหล่อน แต่บางครั้งเขารู้สึกว่าสุภารักเขาน้อยกว่าที่หุ่นยนต์รัก ทุกครั้งที่เขาอยู่กับหุ่นยนต์ มันจะให้ความสุขสำราญ เข้าใจ ตามใจ และเชื่อฟังทุกอย่าง ต่างจากหล่อน สุภาพพยายามทำตัวเป็นหุ่นยนต์เสียกบาล เรียกร้องต่อรอง ดึงดันและอวดดี ยิ่งหล่อนดื้อรั้นเอาแต่ใจมากเท่าไหร่ เขาก็จะใช้เวลาอยู่กับหุ่นยนต์สารพัดรูปแบบในห้องสะสมนานขึ้น หลังจากมอบหน้าที่ดูแลกิจการบางส่วนให้กับน้องๆ ทั้งสี่ เขาเริ่มมีเวลาอยู่กับหุ่นยนต์นานขึ้น เขาสู้อดทนทำงานมาตลอดยี่สิบปีเพื่อจะได้มีโอกาสใช้เวลาส่วนที่เหลืออยู่กับของเล่นที่ครั้งหนึ่งเขาเคยร่ำร้องต้องการแทบขาดใจ 

ผู้หญิงขื่นขมมากที่สุดก็ตรงที่สามีปันใจให้หญิงอื่น นังหุ่นยนต์นั่นเป็นผู้หญิงทุกตัวแน่แท้ มันจึงสามารถใช้เสน่ห์มารยาหว่านล้อมให้เขาหลงใหลจนหัวปักหัวปำ ลืมแม้กระทั่งเวลากินข้าว ขับถ่ายและผสมพันธ์ เขาลืมภาระหน้าที่ในความเป็นมนุษย์เพราะมัวแต่เริงรักอยู่กับหุ่นยนต์

สุภาหวนคิดถึงอดีต หล่อนพบนาครครั้งแรกที่ตลาดสดสะพานขาว ตอนนั้นเขายังส่งเต้าเจี้ยวไหในตลาด หล่อนเป็นแม่ค้าขายผลไม้ที่จัดว่าสวยที่สุดถึงขั้นมีแมวมองทาบทามให้เป็นดาราหนัง มีผู้ชายพ่อค้าหลายคนตามจีบ หล่อนไม่สนใจคนอื่น นอกจากพ่อค้าเต้าเจี้ยวที่นานๆ สักครั้งจะโปรยยิ้มให้ ในที่สุดหล่อนก็แสดงความกล้าหาญจีบเขาก่อน ในเวลานั้นใครๆ ต่างพากันประณามผู้หญิงที่ชวนผู้ชายไปดูหนังก่อนว่าเป็นผู้หญิงหน้าด้าน ทั้งตลาดโจษจัณฑ์ว่าหล่อนแอบได้เสียกับนาครแล้วหลังจากไปดูหนังด้วยกันครั้งเดียว ด้วยเหตุผลนี้เอง นาครจึงแสดงความรับผิดชอบด้วยการขอหล่อนแต่งงาน พิธีการแบบคนจีนไม่ยุ่งยากแต่ก็ไม่เรียบง่าย คนจีนถือเกียรติฝ่ายหญิงยิ่งนัก เมื่อถูประณามหยามเหยียดเสียแล้ว ฝ่ายพ่อผัวแม่ผัวก็มีอคติ หล่อนกลายเป็นสะใภ้คนโตที่มีประวัติด่างพร้อย

นาครเอางานเอาการ ขยันขันแข็ง หนักเอาเบาสู้ หล่อนภูมิใจตัวเขา ทุกครั้งที่เห็นเขาซื้อหุ่นยนต์มาครั้งละตัวละตัว หล่อนได้แต่เอ็นดู ผู้ชายบึกบึนร่างใหญ่ชอบเล่นหุ่นยนต์เด็กๆ ช่างน่ารัก ในเวลานั้นหล่อนคอยสังเกตว่าเขาสนใจหุ่นยนต์ตัวไหนมากที่สุด และหล่อนก็พบว่าเขาชอบหุ่นยนต์ตีกลอง โดยเฉพาะลิงตีกลองตัวสีแดง

สุภาแอบเข้าไปในห้องสะสมของเล่นเพื่อเข้าไปดูความคืบหน้าในการสะสมหุ่นยนต์ของนาครทุกอาทิตย์ หล่อนจะเข้าไปปัดกวาดเช็ดถู ในห้องนั้นนอกจากหล่อนแล้วไม่มีใครกล้าเข้าไปอีกเลย น้องๆ ทุกคนรู้ว่าอาเฮียหวงนัก จึงไม่คิดเข้าไป แต่สุภาเฝ้าเพียรพยายามจะชื่นชอบของเล่นในห้องนั้นตามสามี หล่อนอยากเป็นเมียที่สมบูรณ์ ให้ความสุขในทุกๆ ด้านอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง สุภาทำความสะอาดหุ่นยนต์ทุกตัวอย่างระมัดระวัง แต่สี่ตีนยังรู้พลาด มือกระชัยลิงตีกลองสีแดงเกิดอาการชาขึ้นอย่างไม่รู้ตัว มันจึงตกลงพื้น ชิ้นส่วนแตกหัก กลองและลิงแยกออกจากกัน ไม้กลองหัก สุภาตกใจจนแทบคุมสติไม่อยู่ หล่อนรนรานอยู่ในห้องนั้น หวาดกลัว เพิ่งตระหนักในใจว่าหุ่นลิงตัวนั้นมีความหมาย มีคุณค่าเกินกว่าที่ควรเป็น เพิ่งรับรู้ถึงฐานะและความสำคัญของตนเอง ถ้าลิงตีกลองตัวนี้มีความสำคัญขนาดนี้ มันก็ไม่ใช่หุ่นยนต์ของเล่นธรรมดา แต่มันเป็นหุ่นยนต์ที่ขโมยชีวิตของหล่อนไป สุภากระทืบซ้ำอย่างโกรธแค้น...

หลังจากวันนั้น นาครก็ปิดกุญแจห้องสะสม และใช้เวลาอยู่กับหุ่นยนต์เหล่านั้นนานขึ้นเรื่อยๆ เริ่มนำหุ่นยนต์เข้ามานอนในห้องนอน วางบนเตียง หนุนบนหมอน คั่นอยู่ตรงกลางระหว่างหล่อนกับเขา สุภาเริ่มชิงชัง หล่อนไม่เคยเป็นสุขในเวลาร่วมรักกับสามี หุ่นยนต์กระป๋องคอยจ้องดูราวกับดวงตาผู้หญิงแพศยา ส่องประกายเคียดแค้นชิงชัง ทั้งหล่อนและเขาไม่เคยถึงจุดสุดยอด เขารีบร้อนราวกับไม่เต็มใจ นั่นเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้หล่อนไม่มีลูก

ผู้หญิงที่มีสามีแล้วไม่มีลูกจะรู้สึกอย่างไร สำหรับหล่อนน่ะหรือ...หล่อนเกลียดตัวเอง เกลียดนังหุ่นยนต์แพศยา และเกลียดเขา เขาร่วมเพศกับหล่อนเพื่อจะกดปุ่มให้หล่อนมีลูก อาเตี่ยอาม๊าของเขาเร่งเร้าให้เขามีลูกสืบสกุล ทุกครั้งที่ถูกกระตุ้นมาจากบุพการี เขาก็จะปฏิบัติหน้าที่สามีกับหล่อนอย่างตั้งอกตั้งใจ ราวกับมันคือการสอดสายยางเขาไปในก๊อกเพื่อใช้น้ำ ไม่มีความรู้สึก ไร้อารมณ์ร่วม มันเหมือนการกดปุ่มทำงานของหุ่นยนต์สองตัว

            สุภาเริ่มรู้สึกเหงา หล่อนมีชีวิตอยู่ท่ามกลางหุ่นยนต์มากมาย บนเตียงนอนมีหุ่นยนต์กดปุ่มตัวโปรดของนาครวางคั่นกลางระหว่างหมอนของหล่อนกับเขา ทุกเช้าก่อนจะไปทำงานเขาจะต้องกดปุ่มเล่นมัน บังคับให้มันเดินไปข้างหน้า-ข้างหลัง-ทางซ้าย-ทางขวาและกดปุ่มให้มันหยุด หล่อนไม่รู้ว่าเพราะอะไรสามีถึงได้หลงใหลหุ่นยนต์ตัวนี้นัก หลังจากที่ลิงตีกลองสีแดงพังไปแล้ว หล่อนคิดว่าเขาจะเลิกหลงใหลของเล่นเด็กๆ แต่ตัวเก่าพัวก็มีตัวใหม่เข้ามาแทนที่

            ครั้งหนึ่งหล่อนเคยคิดว่านาครทำงานหามรุ่งหามค่ำ งานได้แย่งเวลาที่ควรเป็นของหล่อน ตอนนั้นหล่อนได้แต่ภาวนาขอให้กิจการงานรุ่งเรืองจนถึงจุดที่นาครพอใจ วางใจ แล้วเขาก็จะกลับมาใส่ใจครอบครัว หุ่นยนต์ค่อยๆ เข้ามาในบ้านทีละตัวๆ มันเข้ามาแย่งทุกสิ่งทุกอย่างที่หล่อนรอคอย...

            สุภาจ้องไปที่หุ่นยนต์กดปุ่ม นังแพศยาชัดๆ หล่อนสบถ มันจ้องตอบอย่างดุดัน เวลานี้หล่อนมีโอกาสจะเล่นงานมันอย่างไรก็ได้ น้ำหน้าอย่างหุ่นยนต์จะมาสู้อะไร หล่อนกดปุ่มบังคับให้มันเดินไปข้างหน้า-ข้างหลัง มันปฏิบัติตามอย่างว่านอนสอนง่าย คราวนี้หล่อนจะให้มันไปทางซ้าย-ทางขวา มันยินยอมโดยไม่มีข้อแม้ หล่อนหัวเราะอย่างสะใจ นังแพศยาหุ่นยนต์ไม่มีปัญญาจะขัดขืน สุภาเริ่มสนุกกับการเล่นบังคับมันจนลืมเวลากินข้าว

            หุ่นยนต์กดปุ่มถูกใช้งานอย่างหนัก มันกลายเป็นของเล่นแสนสนุกของสุภาไปอย่างไม่รู้ตัว หล่อนเริ่มคิดอะไรบางอย่าง หุ่นยนต์ตัวนี้มันเป็นเพศอะไรกันแน่ รูปทรงบึกบันล่ำสันขนาดนี้จะเป็นเพศหญิงได้อย่างไร หล่อนอยากให้มันเป็นเพศผู้ และจะให้ความสำราญแก่มันอย่างเต็มที่ให้สมกับที่มันว่านอนสอนง่าย ความรู้สึกของหล่อนที่มีต่อหุ่นยนต์กดปุ่มค่อยๆ เปลี่ยนไปในทางที่ดี

            เสียงร้องกรีดของหุ่นยนต์ตัวหนึ่งดังขึ้นในห้องสะสม สุภาตั้งใจฟัง มันเป็นเสียงของหุ่นยนต์ตั้งเวลา ใกล้ถึงเวลาที่นาครจะกลับจากโรงงาน สุภารีบนำหุ่นยนต์กดปุ่มไปซ่อน บัดนี้มันเป็นของเล่นตัวโปรดของหล่อนแล้ว หล่อนไม่อยากให้มันถูกผู้อื่นเล่นด้วย หล่อนควรจะใช้สิทธิ์เล่นมันแต่เพียงผู้เดียว สุภาเชื่อว่านาครจะหาหุ่นยนต์ตัวโปรดมาทดแทนตัวนี้ได้เช่นเดียวกับที่มันเคยมาทดแทนลิงตีกลองสีแดง

            ประตูห้องขยับ เสียงรองเท้าดังได้จังหวะ หล่อนกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ กระเซ็นฝอยจากฝักบัวทำให้อารมณ์สดชื่น หล่อนเพิ่งรู้รสของการเป็นผู้นำ เวลานี้หล่อนมีข้าทาสที่ซื่อสัตย์ที่สุดในโลก มันเชื่อฟัง ปฏิบัติตามราวกับทาส หุ่นยนต์เพศผู้ถูกซุกซ่อนอยู่ในตู้เก็บของ นาครไม่มีวันค้นพบ หล่อนจะไม่มีวันให้เขารู้ว่าแท้จริงแล้วหล่อนก็หลงใหลหุ่นยนต์กดปุ่มพอๆ กับเขา

            สุภายืนจ้องดูร่างเปลือยเปล่าในกระจก หล่อนเห็นเม็ดน้ำเกาะพราวตามผิวกาย ปล่อยให้ลมเย็นหอบเอาหยดน้ำหายขึ้นไปในอากาศ ความเย็นแผ่ซ่านจนขนลุก หล่อนสูดลมหายใจเข้า-ออก นานมากแล้วที่ไม่เคยมีความสุขเช่นนี้ มันเป็นความสุขจากการได้อำนาจต่อรอง

            เสียงปึงปังดังมาจากนอกห้องน้ำ เป็นเสียงรื้อค้นข้าวของจนกระจุยกระจาย นาครตะโกนเสียงดงลั่นว่า “เอาหุ่นยนต์กดปุ่มของกูมา”

            เขาตบประตูห้องน้ำดังปังๆ ด้วยอารมณ์โกรธขึ้งl ร่ำร้องถึงหุ่นยนต์กดปุ่มราวกับเด็กสิบขวบ ความรู้สึกสูญเสียเข้าถั่งโถมหัวใจชายวัยกลางคน เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย เขาเกลียดความรู้สึกแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกของทาส บัดนี้เขารู้แล้วว่าทาสที่แท้ไม่ใช่หุ่นยนต์กดปุ่ม แต่เป็นตัวเขา ตลอดเวลาเขาเล่นมัน บังคับมันให้ปฏิบัติตามคำสั่งทุกอย่าง เขาคิดว่ามันเป็นทาสที่แสนเชื่อง และเขาก็คือนายผู้โชคดี แต่เวลานี้มันได้ย้ายตำแหน่งไปเป็นนาย และเขาก็ตกเป็นทาสของมัน

             “เอาหุ่นยนต์กดปุ่มของกูคืนมา”

            สุภารู้ดีว่าถ้าหล่อนอยู่ในห้องน้ำ เขาจะไม่มีวันใช้อำนาจบังคับหล่อนได้ เสียงหัวเราะแผดก้อง...

            นาครยับยั้งความโกรธไว้ไม่อยู่ เขาทำลายหุ่นยนต์ทุกตัวที่อยู่ในห้องนอน และวิ่งเข้าไปทำลายหุ่นยนต์ในห้องสะสมราวกับคนบ้าคลั่ง

            สุภาเดินร่างเปลือยออกมาจากห้องน้ำ จ้องดูหุ่นยนต์ทุกตัวด้วยความสงสาร หล่อนหายเกลียดชังนังหุ่นยนต์เพศหญิงแล้ว แท้จริงมันก็ไม่ได้มีความสำคัญไปมากกว่าหล่อน มันเป็นเพียงหุ่นยนต์ที่ขโมยชีวิตของหล่อนไป แล้วในที่สุดก็ถูกบังคับให้หยุดมีลมหายใจ

            สุภาล็อคประตูห้องนอน หล่อนกำลังหาวิธีพาหุ่นยนต์ทุกตัวหลบหนี...