ถึงวาระสำคัญที่เกี่ยวกับพระราชวงศ์ เช่น วันเฉลิมพระชนมพรรษา วันคล้ายวันพระราชสมภพ หรือคล้ายวันประสูติ วันที่ระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระมหากษัตริย์ในอดีต ฯลฯ ผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือจะบ่นให้ "สุดสงวน" ฟังด้วยความหงุดหงิดเสมอว่า ทำไมบุคคลจากหน่วยงานต่างๆหรือองค์กรต่างๆที่มาแสดงความจงรักภักดีก็ดี หรือสื่อมวลชนไม่ว่าวิทยุหรือโทรทัศน์หรือหนังสือพิมพ์ก็ดี มักมีการใช้ถ้อยคำที่ไม่ค่อยเหมาะหรือไม่สมควรให้พบเห็นได้ยินได้ฟังอยู่เสมอๆ ใครจะเป็นผู้ควบคุม แนะนำ กำกับ หรือดูแลเรื่องเหล่านี้ให้ถูกต้องได้
         ผู้เขียนก็ไม่อาจตอบได้ว่าใครจะเป็นผู้มีหน้าที่โดยตรง นอกจากผู้ทำสื่อเอง ผู้ดูแลการผลิตสื่อ บรรณาธิการหรือหัวหน้างานของสื่อนั้นๆ สำนักงานเอกลักษณ์ของชาติ ราชบัณฑิตยสถาน กระทรวงศึกษาธิการที่มีหน้าที่สอนให้รู้ กระทรวงวัฒนธรรมที่มีหน้าที่ดูแลงานวัฒนธรรมของชาติให้เหมาะสม ถูกต้อง ดีงาม สำนักนายกรัฐมนตรีที่มีหน้าที่ดูแลการบริโภคและการโฆษณาและประชาสัมพันธ์ กรมประชาสัมพันธ์ผู้มีหน้าที่ประชาสัมพันธ์ให้ถูกต้อง กระทรวงมหาดไทยที่มีหน้าที่ดูแลสื่อและการพิมพ์การโฆษณา ให้เหมาะสม-ถูกต้อง ฯลฯ
         หรือเพราะว่าหน่วยงานหรือองค์กรที่กล่าวมา ต่างก็ถือว่าไม่ใช่หน้าที่โดยตรงของหน่วยงานตน เลยไม่มีใครเอาใจใส่ดูแล พูดอย่างชาวบ้านก็ว่า ธุระไม่ใช่ ภาษาไทยไม่ใช่ของเราคนเดียว...มีคนอื่นดูแลอยู่แล้ว? (หรืออย่างที่ยุครัฐบาลที่ผ่านมามักใช้ว่า ไม่มี "เจ้าภาพ")
แม้แต่หน่วยงานที่โฆษณาปาวๆว่า "ปีนี้เป็นปีภาษาไทยเฉลิมพระเกียรติ" ก็ยังแสดงการใช้ภาษาไทยผิดๆและปล่อยข้อความไม่สมควรเป็นประจำเหมือนไม่มีคนกำกับดูแลฉะนั้น
         ที่เห็นประจำคือกรมประชาสัมพันธ์และองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นของรัฐที่มักประกาศโฆษณารณรงค์เรื่องการใช้ภาษาไทยให้ถูกต้องอยู่เป็นประจำ และเป็นหน่วยงานโดยตรงที่ควรเป็นผู้แนะนำคนอื่นและเป็นตัวอย่างการใช้ภาษาไทยที่ดี
          มี ๒ หน่วยงาน ที่ต้องขออภัยที่ขอออกชื่อ (ถ้าจะไม่พอใจก็ขอให้ไม่พอใจผู้เขียน อย่าโกรธสกุลไทยเป็นอันขาด) เพื่อใครจะได้บอกให้แก้ไขให้ถูกต้อง นั่นคือการทางพิเศษแห่งประเทศไทย และการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย ซึ่งมักจะมีบทกลอนที่ผิดฉันทลักษณ์ให้เห็นเสมอๆ (เช่น สัมผัสไม่ถูกต้อง คำที่ผสมสระเสียงสั้นสัมผัสคำที่ผสมสระเสียงยาว หรือไม่มีสัมผัสระหว่างบท ฯลฯ) โดยเฉพาะชอบเขียนโคลงสี่ (ไม่) สุภาพ ที่นอกจากไม่ระมัดระวังเรื่องเอกเจ็ดโทสี่แล้ว ยังวางรูปแบบไม่ถูกต้องให้เห็นเป็นประจำ แสดงว่าไม่เข้าใจการแต่งคำประพันธ์นั้นๆจริงจัง
         ขออภัยซ้ำอีกครั้งที่ไม่ได้ยกตัวอย่างที่ผิดๆ (ที่ "สุดสงวน" เคยตัดเก็บไว้ แต่แล้วก็ยังไม่ได้เขียนถึงและชี้แจงที่ผิด จนกระทั่งพ้นเทศกาลไปแล้ว ข้อความที่ตัดเก็บนั้นก็หายไป)
         แต่ฉบับนี้จะยกตัวอย่างการไม่ระมัดระวัง การใช้ถ้อยคำราชาศัพท์ของการเขียนคำถวายชัยมงคลเกี่ยวกับสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และต้องขออภัยที่ต้องเอ่ยชื่อนิตยสาร "คนมีสี" รายปักษ์วิจารณ์ (คำว่า "คน" ใช้ ค-คน ซึ่งเป็นอักษรภาษาไทยไม่ใช้แล้ว ในคอมพิวเตอร์ก็เลยไม่มี โดยที่อักษร "ค-คน" ผู้เขียนเข้าใจว่า โบราณไม่ได้ใช้อักษรตัวนี้ในคำว่า "คน" หากใช้ในคำว่า "คอ" ที่เป็นความหมายว่า เป็นส่วนเชื่อมระหว่างอวัยวะ เช่น ศีรษะกับอก หรือระหว่างของสองสิ่ง คอสะพาน ฯลฯ) ทั้งๆที่นิตยสารนั้นมีคนที่รักใคร่ชอบพอกันเป็นผู้ดำเนินการอยู่หลายคน หวังว่าความหวังดีนี้จะไม่ทำให้โกรธเคืองกัน
         ก่อนอื่นขอเรียนว่า ผู้เขียนชอบข้อเขียนหลากหลายชิ้นในนิตยสารฉบับนั้น (ฉบับ "ปีที่ ๒ ฉบับที่ ๔๔ ปักษ์แรกเมษายน ๒๕๕๐) ส่วนที่ทักท้วงนี้ เป็นความปรารถนาดีของผู้ที่เคยได้พบเห็นการใช้ราชาศัพท์มาบ้าง ก็แล้วกัน
         ข้อที่ผู้เขียน "คิดว่า" น่าจะไม่เป็นไปตามนั้นคือ คำลงท้ายในการถวายชัยมงคลทุกแห่งที่ใช้ในนิตยสารฉบับนั้นคือ "ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ" (พิมพ์ติดกันเป็นประโยคเดียวกันไป) ซึ่งเท่าที่ "สุดสงวน" ได้รับการสั่งสอนและเคยได้ศึกษาเล่าเรียนมา ท่านให้ใช้เป็นคำลงท้ายในคำกราบบังคมทูล หรือคำถวายชัยมงคล แด่ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
         ตามโบราณราชประเพณีนั้น สมเด็จพระบรมราชินีหรือพระราชินีโดยทั่วไป ก็ไม่ได้ใช้ "ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ" คงใช้ "ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม" แต่สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีนั้น ทั้งสองพระองค์เคยได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ทรงเป็นผู้รักษาราชการแทนพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมาแล้ว คือสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เมื่อครั้งทรงดำรงพระยศเป็น "สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินี" ทรงรักษาราชการเมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จทรงพระผนวชที่วัดบวรนิเวศวิหาร บางลำพู ในเดือนตุลาคม พ.ศ.๒๔๙๙ หลังจากนั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จึงทรงสถาปนาเป็น "สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ" ส่วนสมเด็จพระศรีนครินทรา บรมราชชนนีทรงรักษาราชการเมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จประพาสต่างประเทศตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๐๓ เพื่อกระชับสัมพันธไมตรี ทั้งสองพระองค์จึงทรงใช้คำลงท้ายได้เช่นเดียวกับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
         และคำว่า "ขอเดชะ" นั้น ต้องเขียนหรือกล่าว (ในเวลากราบบังคมทูล) เว้นวรรคจากคำว่า "ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม" เล็กน้อย ไม่ได้เขียนติดกันเป็นพืดไปหรือพูดติดต่อกันไปเป็นประโยคเดียวกัน
         ส่วนคำลงท้ายในคำกราบทูลหรือลงท้ายคำถวายชัยมงคล แด่สมเด็จพระยุพราช (คือสมเด็จพระบรม
โอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร และ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี) นั้น ตามระเบียบกำหนดให้ใช้ว่า "ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม"
         นอกจากนั้นที่เห็นแปลกกว่าแห่งอื่นในนิตยสารฉบับดังกล่าวอีกแห่งหนึ่ง คือบท "อาศิรวาทราชสดุดี สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี โดยท่านที่ปรึกษาคณะผู้จัดทำนิตยสารดังกล่าว ท่านกลับลงท้ายว่า "ควรมิควรแล้วแต่จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม" ซึ่งตามระเบียบให้ใช้กับพระบรมราชวงศ์ที่เป็นเจ้าฟ้า
        "ควรมิควรแล้วแต่จะโปรด" ใช้กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า
        "แล้วแต่จะโปรด" ใช้สำหรับ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า และหม่อมเจ้า
         "สุดสงวน" ขอเรียนย้ำอีกครั้งว่า ที่ทักท้วงนี้มิใช่ว่าที่กล่าวมานี้ถูกต้องเสมอไป ผู้เขียนอาจเข้าใจผิดก็ได้ หากผู้เขียนเข้าใจผิดหรือจดจำมาผิด ท่านผู้รู้จะกรุณาบอกกล่าว ทักท้วงมาก็ยินดีอย่างยิ่งที่จะได้รับการทักท้วงและแก้ไข เป็นการช่วยกันรักษาและจรรโลงภาษาไทยให้ถูกต้องดีงามคงอยู่คู่ชาติสืบไป และการที่ออกชื่อนิตยสารนั้นหรือคลื่นหรือรายการวิทยุและโทรทัศน์ก็เช่นกัน ก็เพื่อยืนยันที่มาของข้อมูล
         ถ้าความเห็นของผู้เขียนถูกต้อง ท่านที่อ่านมาพบเข้าจะได้นำไปบอกกล่าวต่อๆกันไป เพื่อให้แหล่งข้อมูลที่ผู้เขียนเห็นว่าผิดนั้น จะได้แก้ไขให้ถูกต้องในโอกาสต่อไป เพราะหลายครั้งที่เขียนทักท้วงไปโดยไม่เอ่ยถึงที่มาของข้อมูลที่เห็นว่าผิด แต่เอ่ยลอยๆไม่บอกที่มา เพื่อน "ยามภาษา" ก็ย้ำว่า ผู้ที่ใช้ผิดๆนั้น เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าที่ทักไปนั้นเป็นการทักเขา
         แม้แต่ที่เราเอ่ยนามแหล่งที่มาชัดเจน บางทีเขายังไม่ได้อ่านด้วยซ้ำ คนอ่านอื่นๆที่พบเข้า อาจช่วย "บอกต่อ" ให้ นี่คือความปรารถนาดีอย่างจริงใจ ไม่มีอะไรแอบแฝงจริงแท้แน่นอน